Lifestyle,  Persoonlijk

Waarom schrijven mijn passie is

Eigenlijk wilde ik beginnen met een travel blog over mijn avontuur in Bali. Deze kwam een paar weken terug uit mijn instastory poll met de hoogste stemmen. Helaas was ik dit weekend te energieloos om er echt goed voor te gaan zitten en het uit te typen. Ik wil namelijk een goede blog daarover schrijven met eventueel tips mocht je ooit ook daar willen reizen en niet een afgeraffeld artikel, omdat ik het moet doen. Dus ik heb hier even de tijd voor nodig om er een mooi artikel van te kunnen maken. In plaats van een travel blog ga ik jullie nu vertellen waarom schrijven mijn passie is, omdat dit mij momenteel enorm bezig houdt.

Het begon allemaal toen mini me al kon denken en dromen. Ik heb eigenlijk altijd wel veel geschreven als klein kind, al waren het maar kleine verhaaltjes bij mijn tekeningen. Er werd altijd aan mijn ouders verteld dat ik boordevol fantasie zat. Dat is nooit bij mij weggegaan, maar ik heb mij er als kind zijn nooit echt in verdiept.
Pas toen ik het lezen van boeken leuk begon te vinden, dacht ik er meer aan hoe tof het zou zijn om een boek te kunnen schrijven. Alleen wist ik niet hoe, ik wist wel dat ik het leuk vond om verhalen te verzinnen. Het echt opschrijven ervan gebeurde nog niet echt. Ik heb wel wat losse fladders van verhaaltjes, maar echt ver ben ik niet gekomen. Wel schreef ik veel in dagboeken waar ik uiteindelijk nooit trouw aan bleef (en dan schreef ik ook echt, lief dagboek, sorry dat ik een tijdje niet meer in je heb geschreven… hilarisch dit). Ik had mijn dagboek ook niet altijd nodig gehad. Ik schreef er het meest in wanneer ik emoties doormaak waar ik niet weet wat ik ermee moet. Ik merkte dus dat mijn emoties opschrijven rust gaf in mijn hoofd. Als tiener zijnde leer je dankzij die geweldige hormonen wat gevoelens zijn, ookal ervaar je die als tiener wel heftiger dan wanneer je ouder bent. Maar al met al, dealen met die tiener emoties was uiteraard niet altijd even makkelijk was. Dus het opschrijven ervan was altijd wel een steuntje in de rug voor mij. Ik was en ben nog steeds een emotie mens. Ik had toen enorm veel moeite om met mijn gevoelens om te gaan. Je kon mij gerust een emo noemen, want dat was ik ook wel een beetje. Ondanks ik enorm verlegen was en wat stil was, was ik eigenlijk nog vrij sociaal (iets wat ik van mijn moeder heb geërfd).

Ik heb op vrij jonge leeftijd de Engelse taal geleerd. Naast dat ik het vrij goed oppakte, merkte ik dat ik de taal ook veel mooier vond dan het Nederlands. Vooral wanneer je je gevoelens moest uitdrukken. Mijn zus schreef haar gevoelens altijd op in de vorm van gedichten in het Engels, hoe ze erop was gekomen weet ik niet precies, maar dit bracht mij ook tot het punt dat ik ook Engelse gedichten begon te schrijven om mijn emoties uit te drukken.
Deze gedichten dateren uit 24 oktober 2006, zo 12 jaar geleden.

Zoals je kunt lezen was ik nogal depressief, als ik er nu op terug kijk, was dit voornamelijk omdat ik erg onzeker was over mezelf. De emoties waar ik mee struggelde is iets wat ik op later leeftijd mee om leerde gaan. Ondertussen begon ik ook met verschillende blogsites, waar ik uiteindelijk net zo hard mee faalde om het bij te houden net zoals met mijn dagboeken. Maar toch bleef de droom om te schrijven voor een groot publiek hangen. De weg naar volwassen worden viel mij zwaar en dat mijn ziekte erbij kwam maakte het er niet beter op [lees hier meer over in dit blogartikel: Leven met een chronische darmziekte].

Een paar jaar geleden was ik dan ook op mijn slechts. Ik was nog depressiever dan toen ik tiener was. Ik quote mijn eigen tekst uit een andere blog [Kunst op mijn lichaam – Deel 2] die ik hierover heb geschreven:

“De depressiviteit was voornamelijk ontstaan door mijn ziekte, maar ook door de onzekerheden van de stap naar volwassenheid en de zoektocht naar geluk. ik was ontzettend onzeker over mezelf, mijn lichaam, mijn leven, mijn ziekte en het constante gevecht ervan. Gelukkig had ik op tijd door dat de gedachten om zelfmoord te plegen geen goed teken was en ook niet de oplossing was. Ik schrok er zelf enorm van en besloot gelijk aan de bel te trekken door hulp te gaan zoeken. Het was een enorme chaos in mijn hoofd. Ik had begeleiding nodig om de chaos in orde te kunnen zetten. Met heel veel inspanningen, tijd en hard werken om uit de negatieve spiraal te komen, ben ik er weer bovenop gekomen. Ik ben zo blij dat ik mezelf heb opgepakt en heb toegegeven dat ik hulp nodig had om verder te gaan met mijn leven en om ervan te kunnen genieten. Ik heb geleerd hoe ik van mezelf kon houden en hoe ik kon genieten van het leven wat mij is gegeven. Ik leerde dat je je geluk alleen kan vinden als je er zelf voor kiest om gelukkig te zijn, want uiteindelijk zat dit altijd al in je. Met zelfmedelijden kom je niet ver, je moet vechten voor wat je wilt en niet wachten tot anderen je oppakken. Ik ontdekte dat er altijd mensen om je heen zullen zijn die wel echt om je geven. Ik ben het leven zoveel meer gaan waarderen nu. Mijn verhaal is nog lang niet klaar, er zijn nog zoveel meer verhalen om gemaakt te worden.”

In de periode van die depressiviteit heb ik enorm veel gedichten geschreven om mijn emoties uit te drukken. Het was mijn uitlaat klep. Ook zocht ik veel gedichten op van andere dichters om mezelf sterk te houden en om me te blijven inspireren. Vandaar dat ik nu ook elke dag een quote van de dag deel in mijn instagram story.


Deze heb ik geschreven toen ik de zelfmoord gedachtes kreeg.

Toen de depressiviteit verdween en plaatst maakte voor zelf-acceptatie en zelf-liefde, verdween ook mijn gevoel om gedichten schrijven te gebruiken als uitlaat klep. Met mijn positieve mindset heb ik minder inspiratie om gevoelens op papier te zetten. Ik schrijf af en toe nog wel gedichten hoor, maar minder zoals toen. Desondanks heeft het mij er wel mij toe geleid om een blog site te beginnen en mijn ervaringen en interesses te delen met de buitenwereld in de hoop anderen te kunnen inspireren met vooral de positieve mindset. Dit heeft mijn passie voor schrijven enorm vergroot. De artikelen die ik nu schrijf heb ik ook werkelijk met plezier geschreven. Doordat ik nu meer bezig ben met schrijven en ook alweer veel boeken heb gelezen de afgelopen jaren, voel ik mij nu veel meer geïnspireerd om nu echt verhalen schrijven te gaan oppakken. Er zijn veel “writing prompts” te vinden op internet. Writing prompts zijn vaak onderwerpen, een zin of een quote, waarmee je kan beginnen om een heel verhaal van te kunnen schrijven. Een soort hulpje om je creativiteit op lopen te zetten. Ik heb er een aantal gevonden en ik heb een aantal kleine beginsels gemaakt om te oefenen met verhalen te schrijven. Ik hoop nog veel meer te groeien in mijn schrijftechnieken met behulp van deze writing prompts.

Van deze writing prompt, wat zomaar een idee is van iemand anders, heb ik een heel klein stukje geschreven, wel in het Engels en ik ben erg benieuwd of het jullie interesse opwekt, hier volgt mijn stukje:

“First there was darkness, then there was light. The heavy feeling on his body turned into a wisp of air. Before he even noticed he was floating. He looked down and found his dead body underneath him. He must be dreaming. This cannot be real. Yet the people in blue surgeon clothes surrounding him seemed to be in deep sorrow. They have lost a live they could have saved. He looked down again. For some reason he did not panic. He died peacefully even though his dead was brutal. He remembered he embraced his death, the moment he knew the truck that slipped because of the ice, would hit his car. The only thing he felt sad about was that he had never been able to find his soulmate. The moment he thought about that feeling. He felt something nudge in his heart, like there was a invisible string attached to it. He heared a small bell softly ringing. It kept nudging on to him like he had to follow it. So he followed. He walked, or was it floating? through the doors of the surgeon room and suddenly like the string has fastforwarded him, he found himself in a room with the most saddest woman he has ever seen while he was alive. Through her sadness though he saw her beauty. Closer he looked and it felt like the sound of the bell was louder than before. As if he was at the end of the invisible string of where his heart was attached to. What could this possibly mean?”

Om tot de conclusie te komen waarom schrijven mijn passie is: het is mijn uitlaat klep om mijn eindeloze gedachtes en hersenspinsels op een rijtje te kunnen zetten en mijn emoties los te kunnen laten en anderen te kunnen inspireren met mijn mindset. Daarnaast heb ik er veel plezier in om creatiever te worden met het gebruik van woorden en zinsopbouwen.

Ik ben benieuwd of jullie vinden dat ik door moet gaan met het schrijven van verhalen (ook al vind je het niet, ik ga toch lekker door xD). Laat mij weten in een reactie of je mijn stukje al spannend vind worden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.