Lifestyle,  Persoonlijk

Levensles

Als je je afvraagt waarom ik mezelf online zoveel emotioneel bloot durf te stellen, is omdat ik niet alleen de leuke dingen van het leven wil delen. We zien tegenwoordig alleen maar het perfecte plaatje, het plaatje waarvan we denken dat het zo moet zijn. We vergeten weleens dat ieder leven anders is dat ieder alles anders ervaart, dat ieder andere normen & waarden hebben en dat ieder andere maatstaven hebben waarmee ze zichzelf meten. Zelfs ik vergeet dit regelmatig, ik vergeet waar ik zelf voor sta en wat mijn normen en waarden zijn. Ik vergeet dat het niet erg is om mij zo voelen als ik voel. Soms denk ik “Hey kom op we moeten ons goed voelen, want zo hoort het.” Maar dat is helemaal niet zo. Ik mag me voelen zoals ik me voel en als mijn gevoel zegt dat er iets niet oke is, dan moet ik het niet wegstoppen en doen alsof er niks aan de hand is. Ik geef toe dat het er is en zoek een manier hoe ik ermee om kan gaan om het gevoel te minderen tot het er uiteindelijk niet meer is. Alleen heel soms gaat dat veel moeilijker, wat ik nu ervaar is niet een korte dip, die na een paar dagen over is. Dit is iets wat ik te lang heb weggestopt en wat heel wat tijd en inspanning gaat duren voor het helemaal weg is. Of het depressie is of een burn-out, ik heb geen idee, maar ik doe mijn best om hier er weer uit te komen. Ik ben ook van mening dat ook de ongelukkige dingen in het leven gedeeld mag worden. Zo kunnen we elkaar begrip, herkenning en steun geven. Want elke tegenslag is een levensles. En van levenslessen groeien wij als persoon.

Levensgeluk

Tegenwoordig lijkt het leven alleen maar te draaien om het vinden van je geluk door heel veel dingen te doen waardoor je leven fantastisch lijkt. Het lijkt haast te moeten dat je altijd maar fantastische grote dingen moet doen, zoals verre reizen maken of dure festivals moet bijwonen en noem maar op. Maar heel soms vraag ik me dan wel af of je dan werkelijk geniet van het moment. Ik voel me vaak ook wel opgejaagd, om ook grote extreme dingen te doen om mijn leven maar fantastisch uit te laten zien. Maar heel eerlijk, ondanks ik werkelijk mooie reisjes maak en leuke dingen doe, lijkt het alsof ik het helemaal fantastisch heb, maar er zijn genoeg dagen dat ik na mijn werk op de bank plof en er niet meer afkom totdat het bedtijd is. Sommige weekenden besteed ik alleen aan slapen, netflix eten en repeat. En ergens is dat best wel eens lekker, daar kan ik soms enorm van opknappen en genieten. Dat is toch eigenlijk ook een beetje levensgeluk?
Ik vind van wel. Dat het nu even niet goed met mij gaat is, vooral omdat ik soms neig te denken dat ik iets niet goed doe in het leven, omdat ik mij niet gelukkig voel. Ik heb het idee dat je je niet ongelukkig mag voelen, terwijl dat enorme onzin is. Het leven gaat niet alleen om geluk, het gaat ook om de moeilijke en verdrietige momenten, het gaat om ervaringen en levenslessen, want dat is het leven. Het leven is niet gelijk aan geluk, het leven is zoals het is en dat is iets wat wij kunnen leren accepteren en leren om ermee om te gaan. Met dit in mijn achterhoofd, blijf ik toch nog met beide benen op de grond staan. Na vele gesprekken met vrienden en familie en na enorm lieve berichten van zowel mensen die ik haast niet ken of mensen die ik wel goed ken, weet ik wel waar het aan ligt dat ik mij zo voel zoals ik nu voel.

Minder hard zijn voor mezelf

Ik ben een persoon die de volle 200% wil gaan voor alles wat ik liefheb en wat ik wil doen. En als ik ergens niet genoeg voor heb ingezet of niet die 200% heb gehaald omdat mijn energie op 0% zit, dan voelt dat alsof ik enorm heb gefaald. Ik wil ook alles tegelijk kunnen doen en behalen, maar dit gaat gewoon niet. Een mens moet ook opladen als een batterij. Ik denk dat ik me vooral moet gaan focussen op het beter indelen van mijn tijd, waarin ik mezelf genoeg rustmomenten geef. Daarnaast met behulp van een psycholoog moet ik focussen op mijn gevoelens op een rijtje zetten en misschien mijn eigen normen en waarden een beetje bijstellen. Wat minder hard voor mezelf zijn.

Ik ben namelijk een emotie mens en een van mijn zwakste punten is het omgaan met emoties. Ik ben wel al heel ver met het herkennen van mijn emoties, maar het omgaan is iets wat ik nog altijd heel lastig vind. Het kan soms zo’n enorme chaos worden in mijn hoofd, dat ik niet meer weet wat ik moet doen. Vaak lukt het me wel weer om bovenop te krabbelen, maar nu heb ik het te ver laten komen dat er extreen nare gedachten in mijn hoofd komen, dat ik het leven niet meer zo zie zitten. Het is niet dat ik onzeker ben over mijn lijf of uiterlijk (daar ben ik eerlijk gezegd wel gewoon tevreden over en vind ik niet een belangrijke zaak). Het is nu vooral mijn persoonlijkheid waar ik aan twijfel, omdat ik zo bezig ben met persoonlijk groei. Iedereen ziet mij als een vrolijke, lieve en zorgzame vrouw, maar ook ik ben niet altijd vrolijk. En dat geeft mij weer het gevoel dat ik me altijd zo moet voordoen, zoals men mij ziet.

Het komt wel weer goed

En natuurlijk weet ik wel dat het leven wél zin heeft en dat ik een leuk, goed leven heb met genoeg fantastische vrienden en familie. Ik weet het allemaal, maar mijn hoofd, gevoelens zeggen iets anders en dat vind ik heel moeilijk om uit te leggen. Maar weet dat ik eraan werk, weet dat ik genoeg dingen weet over het leven. Ik verwacht ook geen hulp van jullie, maar alleen wat begrip of een luisterend oor.
Ik schaam me ook niet om dit te delen, want ik vind dat we niet alleen naar het geluk van het leven moeten kijken, maar ook naar de mindere dingen. Hier leren wij van, hier groeien wij van, hier leven wij van.
Met dat gezegd te hebben sluit ik deze blogartikel af met een quote van Mark Manson, schrijver van het boek the subtle art of not giving a fuck.

2 Reacties

  • Lianne

    Zo goed dat je dit deelt en opschrijft, want je hebt zeker gelijk! Ons soms eens wat minder voelen mag er ook gewoon zijn, want het is volkomen normaal, alleen zie je het nooit. En als je het ziet, zeggen mensen vaak ‘ja, daar heb je die aansteller weer!’ Ik moet zeggen, ik plaats eigenlijk ook veelal leuke dingen en de mooie momenten in mijn leven, maar dat doe ik vooral om mezelf en anderen vrolijk te maken. Want niemand heeft er iets aan als ik alleen maar ga zitten klagen dat alles tegenzit. Als ik dan daadwerkelijk zo’n periode heb waarin alles tegenzit, plaats ik gewoon even niets. Zo simpel is het 🙂 Ik ga mijn leven dan ook niet beter of leuker voordoen dan dat het is.

    • Nydia

      Dank je wel! Ik vind het fijn dat het zo gewaardeerd word dat ik het deel. Zelf twijfel ik soms of het misschien vervelend is voor anderen, maar als ik dan de lieve reacties zie, dan ben ik blij dat ze me geen zeur vinden! Haha en het is natuurlijk ook niet erg om alleen maar de leuke en vrolijke dingen te delen om daarmee anderen een goed gevoel te geven. Dat vind ik juist heel erg mooi. Aan de ene kant is het ook heel erg een bewuste keuze als je zelf niet de mindere dingen wilt delen, dat begrijp ik goed, want dat is toch iets wat niet altijd iedereen hoeft te weten. Ik deel het vooral omdat ik hoop anderen ermee te helpen of herkenning te geven. Al vind ik het soms wel eng om zoiets heel persoonlijks te delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.