Lifestyle,  Persoonlijk

Kommer en kwel

Als ik een Disney prinses was, zou ik waarschijnlijk net zo eigenwijs (en een beetje dom) zijn geweest als Ariël en gewoon zomaar een contract tekenen (zonder te lezen) voor mijn geluk bij een 1 of andere zeeheks die je dan bedriegt met kleine lettertjes en ondanks dat het geluk dan bijna uit je vingers slipt door de listige zeeheks, krijg je toch die happy end waar je altijd over hebt zitten dromen..
 

 

Helaas is het leven geen Disney en ben ik geen Disney prinses. Om even de metaforische termen te blijven.. Ik ben wél de koningin van mijn eigen rijk (in mijn hoofd dan). En koningin zijn is niet makkelijk. Ik heers over mijn eigen rijk en ik bepaal hoe ik die regeer. Ik koos voor een heerschappij met een positieve mindset, altijd sterk in de schoenen staan en alles wat gif is (wat geen toevoeging geeft aan mijn order of wat leidt tot chaos in mijn orde) aan de kant schuiven. Het werkte prima, voor een periode, ik had wat balans omtrent het beheersen van bepaalde krachten. Ik kan die krachten herkennen, begrijpen, toegeven aan de lastige krachten en deze weer omzetten naar een positieve kracht. Alleen heel soms raast er een storm over mijn rijk, een storm waar ik geen controle en macht over heb. Het verwoest en brengt duisternis in mijn vrij zonnige rijk. Heel even lijk ik verloren en verslagen.. of toch niet?
 
Zoals jullie de afgelopen paar weken misschien hebben gemerkt via mijn instagram berichten en/of stories ben ik de laatste tijd wat down. Er is nogal wat storm in mijn rijk, oftwel, ik heb wat pech te verduren gehad de afgelopen paar weken. De maand Maart was niet mijn maand. Ik kon me haast niet meer staande houden, maar “I’m still standing”. Ik had nauwelijks controle over de situaties en ik had er emotioneel gezien veel meer moeite mee dan ik wilde uiten. Ik zal je de gebeurtenissen vertellen met de emoties die erbij speelden. Zie het als een pannetje met water wat te lang op het vuur staat te koken, waardoor het pannetje overloopt, Alle evenementen spelen zich vanaf begin maart af en dan steeds een week later tot nu.
 

[2-3 maart 2018]
De ellende die zich opbouwde begon eerst met een kat die lamlendig in zijn mandje lag en moeite had met ademen. Zelfs de vogel merkte dat er iets mis was met de kat (zie foto, dit is nog nooit eerder gebeurd!). Ik heb hem een nachtje in de gaten gehouden door zelf op de bank te slapen, volgende ochtend kon hij wel een beetje lopen, eten en drinken, maar was nog steeds niet zichzelf. Ik ben snel naar het dierenziekenhuis gegaan om het te laten nachecken: hij bleek een luchtwegen infectie te hebben, maar het was te behandelen met een snelle infuusje en een antibiotica kuur. Met een gerust hart kon ik met hem naar huis, maar de “moederlijke” zorgen  bleven nog wel hangen. Gelukkig herstelde hij snel en kon ik de stress beheersen. Ik was serieus echt bang dat hij dood ging, ik was er nog niet klaar voor (maar wanneer ben je er eigenlijk wel klaar voor? Nooit denk ik zo..)
 
[9-16 maart]
De week die erop volgde kreeg ik mijn infuus (voor mijn darmziekte, ik krijg om de 6-7 weken de mediatie infliximab via het infuus toegediend, lees meer over mijn ziekte in het artikel: Leven met een chronische darmziekte). Helaas kreeg ik voor het eerst, na 3 jaar dat ik het infuus ingediend kreeg, een allergische reactie op het infuus; ik kreeg het enorm benauwd en kon nauwelijks normaal ademhalen. Ik kreeg een andere medicijn via infuus daarvoor waardoor het minder zou worden, maar waar ik wel enorm slaperig van zou worden. Ik heb heel het weekend alleen maar geslapen en gelezen. Ik was er wel van geschrokken, maar blij dat ik er iets voor kreeg wat hielp tegen de benauwdheid en ik verder nergens anders last van had… Totdat ik precies weer een week later ontdekte dat mijn huid op mijn gezicht wat droger en roder werd. In heel mijn leven heb ik bijna geen last van mijn huid (al helemaal niet op mijn gezicht, altijd zuiver huidje) gehad, dus dit vond ik vreemd. Vooral omdat ik het gevoel had alsof heel mijn gezicht in brand stond en ik mijn huid er wel af kon krabben. Mijn ogen en de rode plekjes waren ook lichtelijk opgezwollen. Ik zag nog geen verband met de reactie van het infuus, dus belde de huisarts. Die gaf alleen telefonisch advies door via haar assistent en het enige wat ik meekreeg waren allergie tabletten die ik kon ophalen bij de apotheek en advies om een neutrale créme te gebruiken. Ik voelde me niet echt serieus genomen, maar dacht hé misschien werkt het wel. Ik kwam thuis met het idee dat mjn hoofd zo opblazen voelde en met de klap op de vuurpijl ontplofte mijn badkamer lamp ook nog (glas en al kapot). Gelukkig kan je altijd een nieuw badkamerlamp kopen, dus dat was geen ramp, alleen even schrikken. De allergiepillen leken ook even te helpen, dus ik dacht nou misschien komt het toch snel al weer goed.
 

[16-26 maart]
Alleen werd het toch niet echt beter, ik had nog steeds idee alsof mijn gezicht in brand stond. Ik belde de huisarts weer met de eis voor een allergie test. Helaas werd er moeilijk over gedaan, maar door mijn doordrammen omdat ik mijn instinct zei dat er iets niet goed was, belden ze mij een paar dagen later terug voor een verwijzing naar een allergoloog. Ik dacht dat is mooi, dan maak ik eerst mijn werk af en als ik de gelegenheid heb, bel ik de allergoloog. Die dag liep al niet zoals gepland, het werd zelfs nog erger, ik kreeg die dag te horen dat mijn arbeidscontract niet werd verlengd werd. Stiekem was ik al op de hoogte dat het nog niet zeker was of het verlengd werd, ik zat 2 maanden in onzekerheid, maar ik wilde het gewoon niet teveel aan denken en deed heel hard mijn best. Ergens hoopte ik dat ik mocht blijven, maar aan de andere kant had ik een goed vermoeden dat dit niet zou gebeuren. Het moment dat ik het werkelijk te horen kreeg, was alsof de grond onder je voeten verdween. Ik had het gevoel alsof ik in een diepe donker put viel. Het kwam harder aan dan ik had verwacht van mezelf. Ik geef toe dat ik mijn emoties wel heb laten lopen en ook eerder naar huis ben gegaan om bij te komen. Voor mij is de reden waarom niet duidelijk, maar ik heb zo een vermoeden die ik hier niet hardop zal uitspreken. Na even gehuild te hebben, liet ik de moed niet in mijn schoenen zakken. Ik zei tegen mezelf: “Het komt wel goed, ik heb een droom en daar zal ik nu meer tijd voor hebben, ook als ik een goede part-time baan zal vinden. Dit is een kans om die droom waar te maken”. Dit herhaalde ik meerdere malen, ook had ik nog een leuk dagje in het vooruitzicht met Madelon: photoshootje en elkaar helpen om te groeien in onze websites door samen over te brainstormen. Dat was enorm gezellig, leuk, inspirerend en leerzaam. Als je dacht dat de ellende hier al klaar was, helaas.
 

Tijdens die leuke dag leek het eerst goed te gaan met het huid op mijn gezicht, halverwege de dag begon het ineens weer te jeuken en te branden. Het werd erger met de uur. Toen ik thuis kwam begon het op te blazen, werd ik zo rood als een kreeft en zo opgeblazen als een opblaasvis (ik bespaar je de foto). Ik probeerde allerlei middeltjes om het te kalmeren, rond een uur 12 in de nacht was het nog steeds niet weg. Ik stuurde een foto naar een nichtje die aan het reizen is door Australië en die zei “Nydia, bel de huisartsenpost, dit is echt niet goed.” Na een half uur aan de lijn gewacht te hebben, kreeg ik eindelijk iemand aan de lijn, ik heb mijn klachten uitgelegd en de vriendelijke dame aan de lijn verzocht mij om toch even langs te komen. Lichtelijk in paniek trok ik wat fatsoenlijks aan en stapte ik op de fiets midden in de nacht voor een bezoekje huisartsenpost. Ik woon er 5 min vandaan, dus vond het onzin om iemand ervoor wakker te bellen. Gelukkig was Madelon nog wakker en steunde ze mij via whatsapp. Met zenuwen zat ik in de wachtkamer: ik voelde me echt lelijk en gewoon niet goed omdat het ook zeer deed. Toen de arts mijn naam oproepte, zag ik een jonge knappe arts voor me. Het eerste wat ik dacht “FML waarom precies wanneer ik er totaal niet uitzie?”, maar deze charmante arts heeft meer voor mij betekent dan mijn huisarts. Ik had alles uitgelegd en hij kwam tot conclusie dat het te maken zou hebben gehad met de allergische reactie die ik had op het infuus. Dat infuus heeft namelijk een langere inwerktijd dan andere medicatie en er kunnen dus alsnog andere reacties bij optreden. Ik kreeg het advies om na het weekend de MDL(maag-lever-darm) poli te bellen om het daarover te hebben. Om de reactie die ik op dat moment had te verlichten, kon ik bij de dienstapotheek een korte prednison kuur van 3 dagen en sterkere allergie tabletten halen. Door alle stress en zenuwen had ik mijn muts in de kamer laten liggen en kwam de knappe arts net zoals in een film naar me toegesneld met de vraag of het van mij was. Ik zweer je het was echt zo’n moment dat ik hem aankeek en ik de muts aannam en hij mij lang aankeek zonder woorden, voordat hij weer wegliep. Ik kan er nu om lachen als ik eraan terug denk, maar toen voelde ik me echt ellendig en moedeloos alleen. In dagen erna had ik ook even een hysterische breakdown, waar mij alles even teveel werd. Teveel emoties die ik niet zelf kon geruststellen en uiteindelijk steun zocht bij mijn ouders (wat erg fijn was).
 

[27 maart – 2 april] De kuur werkte gelukkig wel goed, ik belde de MDL poli in de week die erop volgde, met moeite legde ik uit wat er aan de hand was. Omdat het voor hun belangrijk is om te weten of de reacties die ik op mijn gezicht kreeg echt van een allergische reactie van het infuus komt, moest ik een afspraak maken bij de allergoloog. Ik moest alleen zorgen dat ik vóór 20 april (de volgende infuusdatum) een afspraak kon krijgen. Helaas, zat die bommetje vol en hadden ze pas in juni plek, dus de MDL verpleegkundige regelde een afspraak bij de Dermatologie poli. Daar kon ik in de week na het paasweekend terecht. Ondertussen was de kuur klaar en was ik bang dat ik weer een aanval zou krijgen in dat weekend. En ja hoor, het begon weer op te blazen. Gelukkig niet zo erg als dat weekend ervoor. Ik had desondanks een leuk en prettig paasweekend, ookal was ik ergens van binnen nog steeds aan het breken. Ik hield vol, ik moest wel van mezelf, opgeven is nooit een optie. Niet met zoveel dromen en hoop. ik deed gewoon wat rustiger aan met een aantal dingen. Ik vond wat rust in schilderen en het lezen van mijn favoriete boekenreeks.
 

[3 – 8 april]
De afspraak bij de dermatoloog ervaarde ik heel vreemd. Ik mocht eerst wachten in wachtkamer, daarna riep een verpleegster mijn naam om vervolgens weer te wacht in een kamertje. Na enkele minuten gewacht te hebben kwam een goed uitziende arts-assistent binnen gewandeld, die vroeg een aantal vragen en zei vervolgens dat hij het met de arts ging overleggen. Hij zou dan samen met die arts terugkomen om het verder te bespreken met mij. Daar zat ik dan in dat kamertje, met alleen een poster als uitzicht met allemaal verschillende types huidaandoeningen waarvan je net de namen niet kan lezen. Enkele minuten verder kwam de assistent weer binnen gewandeld met nog een goeduitziende arts. Zo ongemakkelijk als toen heb ik mij in tijden niet gevoeld, na enkele vragen vroeg de arts of ik op het behandelbankje wilde gaan zitten, zodat hij met de lamp naar mijn huid kon kijken. Ik keek voor me uit, terwijl hij mijn gezicht bekeek, maar zag vanuit mijn ooghoeken dat die art-assistent ook aandachtig meekeek. Waardoor ik mij nog ongemakkelijker voelde, ik weet dat het hun baan is, maar dit ben ik niet gewend, vooral niet als ze er ook nog eens goed uitzien en ik me even niet mooi voelde (dag self-esteem xD)! De arts zei toen dat het ook op een contact allergie leek, maar het zou ook van de infuus kunnen komen. Hij moest zijn supervisor erbij halen. Dus ik weer wachten. Ik bereidde me voor, voor nog meer ongemakkelijkheid, maar wat er toen binnen kwam verdween het als sneeuw voor de zon. De supervisor (hoofd arts denk ik dan?) is een wat oudere man met een mond vol grapjes. HIj begon over rimpelcréme, ging naast mij zitten alsof het een goede bekende was en bestudeerde de plekjes in mijn gezicht. Hij leerde nog een les aan de arts en de assistent, legde aan mij uit dat het vaker voorkomt dat je na langer gebruik zó’n eczeem reactie kon krijgen van het infuus, maar dat hij contactallergie ook niet uit wilde sluiten. Vrolijk ging hij weer weg om nog even goed met de arts en de assistent te bespreken hoe ze mij gaan behandelen, Ik voelde me al gelijk een stuk meer op mijn gemak. De arts en assistent kwam na enkele minuten wachten weer terug en zorgden ervoor dat ik een afspraak kreeg voor een plakjes test om te ontdekken of ik allergisch ben voor bepaalde stofjes wat in cosmetica producten zit. Ook zorgende zij voor een veel eerdere afspraak bij de allerloloog, die meer kan kijken naar de allergie van het infuus. Verder kreeg ik zalfjes mee om mijn huid te kalmeren en onder controle te houden. Ik kreeg diezelfde dag nog, na de afspraak weer een erge opblaas aanval, dit keer waren mijn ogen het ergst aan toe. Ik was wel blij met die zalfjes. Op dat moment voelde ik mij ook echt niet lekker in mijn vel. Ik voelde me weer zo ellendig en onzeker. Ik baalde hiervan, ik wilde me niet zo voelen, maar liet het gevoel voor wat het is. Je kan jezelf niet altijd forceren. Waar ik wél blij om was, is dat mijn klachten serieus genomen worden en ze ook zorgen dat er wat aan gedaan wordt.
 

[9 – 10 april]
De zalfjes werken nu prima, mijn gezicht voelt en ziet er al een stuk normaler uit, het is nog niet weg, maar niet meer enorm zichtbaar. Ik heb nog geen nieuwe aanval gehad, dus dat is ook positief. Afgelopen weekend zag ik enorm tegen deze week op: allemaal ziekenhuis afspraken én mijn laatste werkdag die op een woensdag valt, aangezien ik nog vakantiedagen over had. Ik had echt het gevoel alsof alle ellende bij elkaar dat stukje shine uit me heeft gehaald en mij weer terug had geduwd in die negatieve duistere stukje wat in mij zit, dat stukje depressiviteit die ik eerder heb gehad. Ik had zoveel moeite om mijn mindset terug te zetten naar het positieve. Ik ervaar heel veel stress van alles, ik voelde me enorm verdrietig, alleen en een hoopje ellende, maar dit keer is het wel anders dan voorheen. Dit keer weet ik dondersgoed dat alles goed gaat komen. Ik weet ook wat ik allemaal moet doen om te zorgen dat ik weer op mijn pootjes terecht kom. Ik weet dat ik dit ook weer kan doorstaan. Ik kon mij er alleen even niet aan toezetten. Ik was.. ik ben zo moe van constant mezelf staande te houden, ik wil anderen niet lastig vallen met mijn negetieve energie. En ja, het is eigenwijsheid van mijzelf, want ik weet dat als ik erom vraag mijn vrienden er zo voor mij zijn. Ik vind het namelijk erg moeilijk om de emoties die ik nu allemaal voel, duidelijk uit te drukken, ik ben wél blij dat na al die psycholoog en coach sessies ik ze wel beter herken en begrijp. Ik laat nu  ook alles een voor een gebeuren, ik heb tijd nodig om mij weer oke te voelen en alles aan te pakken. Dat gun ik mezelf ook. Ik zal deze week eerst al die onderzoekjes doorstaan, volgende week heb ik de afspraak bij de allergoloog (petje af, hebben ze goed geregeld!). Ik heb nog geen nieuwe baan, ik heb ook geen idee nog wat ik wil gaan doen, maar wat ik nu wel weet, zijn mijn grenzen. Op basis daarvan zal ik ook gaan zoeken naar een functie en bedrijf wat bij mij past. Maar zoals ik zei, alles een voor een. Eerst de onderzoekjes en laatste dag uitzitten en dan mezelf echt oppakken en keihard alles regelen plus aanpakken.
 
Pleisters met allemaal stofjes erin voor de allergietest. Het ziet er erger uit dan dat het is.
Ik voel me nu wel wat rustiger nu ik de dagen aftel. Ik kan niet geloven dat morgen al mijn laatste werkdag is. Ik vind het enorm jammer dat ik er weg moet, vooral omdat ik zo goed op mijn plek zat wat betreft collega’s en werkzaamheden. Maar het gaat wel weer goed komen met mij. Dit is een kans voor een stap om dichterbij die droom te komen.  Ik voel me al wat minder depressief sinds gisteren. Gisteren heb ik de plakkertjes op mijn rug gekregen voor de plakjestest, Deze wordt donderdag er weer afgehaald dan kunnen ze zien welke stofjes mij een allergische reactie bezorgd.  Het voelt gek, sommige plekjes branden of jeuken ineens, Ik ben benieuwd wat er uit gaat komen na dit onderzoekje. Ook ben ik benieuwd hoe de komende tijd mijn leven eruit gaat zien, ik hoop dat ik snel weer alles op de rit heb. En ik hoop dat jullie begrip hebben voor de emoties die ik met jullie deel. En voor degenen die mij vanaf begin steunden: ik ben jullie eeuwig dankbaar.
 
Zoals een bijzonder iemand afgelopen zondag tegen mij zei omdat die het vond dat het even gezegd moest worden (en die het waarschijnlijk net zo hard nodig heeft als ik):

YOU GOT THIS!

 
En ja, I got this en jullie allemaal ook.
 
 

4 Reacties

  • Wendy

    Hey Nydia,
    Jeetje wat een pech allemaal zeg!
    Hopelijk kan je gauw weer een nieuwe baan vinden waar je energie uit kunt halen!
    Gaat het weer wat beter met je huid?
    Sterkte <3

    Liefs
    Wendy

    • Nydia

      Hoi Wendy,

      Ja, het was even heel heftig, maar de pech lijkt nu over. Ik voel me ook weer eens stuk beter.
      Ik hoop ook een snel weer een nieuwe baan te vinden! Ik ben al actief aan het zoeken, dus ik geloof wel dat het goed gaat komen.
      Met mijn huid gaat het nu beter, ik weet nu ook waar ik allergisch voor ben wat betreft stofjes wat in huidproducten zit.
      Nu alleen nog de vraag of mijn medicatie een rol heeft gespeeld daarin.

      Dank je wel <3

      Liefs,
      Nydia

  • Jesse Sommeling

    He Nydia,

    Poehee, indrukwekkend hoe jij je zo staande houdt! Zo te lezen ben je een heel sterk persoon.

    Ik kan mij voorstellen dat het best eng is omdat je even niet weet waar je aan toe bent zonder werk. Super van je dat je kijkt naar je grenzen; ik hoop voor je dat je een baan vindt dat net zo goed, of zelfs beter bij je past!

    Heel erg veel succes de komende tijd. Kop op! Je bent een kanjer!

    Ha, dat wilde ik even kwijt 🙂

    Groet,
    Jesse

    • Nydia

      Hoi Jesse,

      Dank je wel voor je lieve reactie!

      Ik verbaas mezelf ook elke keer dat ik me zo staande kan houden, vaak op dat soort momenten denk ik dat ik het niet kan en dan sta ik er toch.
      Ik ben zo gewend om continue bezig te zijn met een vaste routine, het is dan ook zo gek om die niet meer te hebben. Ik probeer wel gewoon op tijd op te staan en een dagplanning aan te houden, zodat ik wel dingen onderneem en niet teveel stil zit. Ik hoop dat ik snel een baan vind!

      Dank je wel!

      Liefs,
      Nydia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.