Kunst,  NydiArt

De zoektocht naar NydiArt

Beginnen met een droom waar te maken is spannend, moeilijk en eng. Ik verander vaak van gedachten en bedenk elke keer een nieuwe droom, waar ik uiteindelijk niks mee doe. Uiteindelijk kom ik elke keer weer terug op dezelfde droom waar mijn hart echt naar verlangt: van mijn grootste passies schrijven, schilderen en tekenen mijn werk maken. Het stukje schrijven heb ik inmiddels deels waargemaakt. Ik heb nu al meer dan een jaar een blogsite waar ik mijn ei in kwijt kan op het gebied van schrijven. Daarnaast ben ik vorig jaar begonnen met het schrijven van een boek. Ook al verdien ik (nog) geen geld met het schrijven, mag ik toch best zeggen dat ik deze droom een klein beetje heb waargemaakt. Schrijven vind ik heel fijn en ook minder eng om te delen, dan het laten zien wat ik kan tekenen en schilderen. Ik gebruikte altijd als excuus dat ik nog geen vaste stijl heb die “Nydiart” kenmerkt. Maar na het besluiten dat ik werkelijk mijn droom wil waarmaken als kunstenares, begon ik met mijn zoektocht naar mijn eigen stijl, terwijl ik die eigenlijk altijd al heb gehad.

Boordevol fantasie

Ik maak graag tekeningen voor andere mensen, ik denk dat meer dan de helft van mijn werk bij mensen in huis hangen of bewaard zijn gebleven (of regelrecht in de recycle, maar dat zal ik nooit weten xD). Blijkbaar deed ik dat als klein meisje ook al. Zie hier eentje die ik ooit voor mijn tante heb gemaakt.

Toen ik nog een klein meisje was, werden mijn ouders altijd verteld dat ik boordevol fantasie zat. Ik verzon de meest fantasierijke verhalen en maakte hier ook tekeningen van, die ik trots aan iedereen liet zien die het maar wilde zien. Tekenen was naast het spelen met poppen een van mijn favoriete bezigheden. Ik kon hier mijn fantasie in kwijt, maar ik had nooit echt gedacht dat het mijn droom zou worden om kunstenares te worden. 

Het begon met Manga

Ik denk dat dit mijn allereerste manga tekening is, na het zien van Pokémon en het lezen van W.I.T.C.H. begon ik in die stijl te tekenen.

Ik heb in mijn tienerjaren heel veel Manga (Japanse striptekenstijl) getekend. Ik vond het superleuk om te lezen, kijken en tekenen. Daarnaast pastte de humore van manga goed met mijn eigen rare gevoel voor humor en fantasie. In de 5 middelbare school jaren dat ik het ben gaan tekenen verbeterde ik mijn technieken. In het laatste jaar besloot ik om naar de kunstacademie te gaan met voor het eerst de droom om kunstenares te worden. Niet wetende dat manga daar niet veel bijzonders was, niet wetende dat zij jou daar uitdagen om ook andere stijlen uit te proberen om jouw werkelijke stijl te laten groeien en daarnaast niet wetende dat concept ook belangrijk is naast het eindresultaat. Als jongedame van 17 jaar was dat erg moeilijk te begrijpen. Ik begreep namelijk niet hoe belangrijk concept was ten op zichte van eindresultaat. Ik begreep nog heel veel dingen niet, die ik nu wel zou begrijpen. Maar afijn, ik stopte met de kunstacademie na het eerste jaar, vooral uit onzekerheid over mijn eigen talenten.

Toen ik mezelf begon te verbeteren met anatomie.

De jaren die erop volgden ben ik nog wel manga blijven tekenen. Ondanks het gevoel dat mijn ware droom in duizend stukken leek gevallen te zijn, omdat ik niet verder ging met de kunstacademie. Daarnaast kwam ik een teken crisis terecht. Hoe ouder ik werd hoe minder goed het tekenen van manga begon te voelen voor mij. Ik was vooral enorm ontevreden over mijn werk, ik was veel te kritisch op mezelf en keek veel naar werk van andere mensen die ik veel mooier vond dan wat ik maakte. Ik vond mijn stijl te kinderlijk en ik wilde een wat meer volwassen stijl hebben. Ik probeerde andere stijlen uit, maar uiteindelijk bleef het altijd een beetje manga-achtig uitzien. Dit maakte mij erg onzeker, want ik zag allemaal prachtwerken van heel veel illustratoren en kunstenaars die allemaal een eigenzinnige stijl hebben. Als ik mijn werk dan bekeek, vond ik het niet bijzonder of kenmerkend dat ik het heb gemaakt. Ik begon een passie te vinden in het schilderen van landschappen, stil levens, dieren en fabeldieren. Het tekenen liet ik enorm links liggen, puur uit onzekerheid en ontevredenheid, ondanks dat heel veel mensen die mij kennen het juist erg mooi en leuk vinden wat ik maakte. En ik het eigenlijk begon te missen om te tekenen.

Een realistisch schilderij van een wolf, gemaakt voor een goede vriend.
De feniks, het schilderij die ik voor de sterke en lieve Marlou van @marloukrabbelt heb gemaakt, nadat zij de winnaar was van mijn allereerste winactie.
Een stil leven voor de lieve Lianne van Liannes letters, die de tweede winactie van mij won! Zij gaf een paar eisen op die ze graag in het schilderij wilde hebben en ik heb zelf ingevuld hoe het uiteindelijk is geworden! Dat vond ik superleuk!
Een van mijn 4 seizoenen schilderijen die boven mijn bank hangt. Een van de grootste schilderijen die ik ooit heb gemaakt.
Leren schilderen met olieverf met Bob Ross als leraar (zo handig dat bijna al zijn video’s op youtube staan).

Vertrouwen in mijn talent

Hoe meer ik schilderde, hoe meer vertrouwen ik kreeg in mezelf dat ik wel talent heb voor kunst. Ook begon ik steeds meer overtuigd te zijn dat wat ik ook maak, sowieso al kunst is. Het volgen van Mignon (insta: @mignonnus) op instagram en haar inspirerende teksten, foto’s, video’s, kunstwerken en illustraties gaven mij een inzicht, die ik niet verwacht had te hebben. Toch vond ik nog steeds niet dat ik een eigen vaste stijl had. Totdat vorige week illustratist Carmen van @carmengroenevelt_art op het feestje van Mignon en Swendeline (@leftoverladies) mij erop wees dat het wel te zien is dat mijn werk wel 1 stijl is. Daarnaast gaf de enthousiaste reactie van Mignon op het cadeau wat ik voor haar heb gemaakt mij een kleine zelfvertrouwen boost. 

Hier zie je een duidelijke groei:
Boven van links naar rechts: 2006 en 2009
Beneden: 2019, na 10 jaar weer mijn favoriete tekening opnieuw getekend

Ik heb er afgelopen week veel bij stil gestaan over wat mijn stijl is. Ik heb teruggekeken naar mijn oude EN nieuwe werk, om uiteindelijk tot de conclusie komen en het besef dat Carmen gelijk heeft. Ik hoef helemaal niet iets nieuws te bedenken of te veranderen van stijl, ik kan verder met waar ik al die jaren terug begonnen was. Mijn stijl blijft wel invloeden hebben van de Manga kunst en daar is helemaal niks mis mee. Ik teken en/of schilder het inmiddels weer met veel plezier, want dit was en is altijd al mijn stijl geweest. Ondanks ik nog altijd onzeker ben over wat ik maak, heb ik er nu meer vertrouwen in dat ik niet hoef te veranderen van stijl en dat ik mijn droom tot kunstenaar/illustratist kan waarmaken. Tot nu toe heb ik van jullie allemaal al veel positieve reacties ontvangen van de aantal tekeningen die ik al heb gedeeld op mijn instagram. Zelfs de mensen die mij al jaren hebben zien groeien in mijn stijl en die altijd al mijn talent hebben gezien, blijven enorm positief over mijn werk. 

Hier durfde ik weer te tekenen zoals ik altijd al heb gedaan. Zie hier een illustratie die ik voor mijn beste vriend Alex heb gemaakt, als kerstcadeautje.
Kerstkaart voor mijn bestie Stefanie met onze twee favo disney prinsessen <3
Het schilderijtje wat ik cadeau heb gegeven aan mijn held Mignon. Haar favoriete schilderij van Petrus van Schendel met haar zelf erbij, waar ze romantisch naar hem kijkt.

Van droom naar werkelijkheid

Met dit positief gevoel en Project Dromenvanger van Goals on Heels met Marloes als perfecte cheerleading coach, durf ik de komende tijd meer en iets grotere stappen te maken richting mijn droom. Om erachter te komen wat deze stappen zullen zijn, zul je de komende tijd mijn instagram stories en/of feed in de gaten moeten houden. Ik kijk er in ieder geval enorm naar uit om meer kunstwerken en illustraties te maken en om het met jullie te mogen delen. 

|| Zie jij ook een vaste stijl in mijn NydiArt? ||

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.