Lifestyle,  Persoonlijk

2018: een achtbaan van emoties maar enorm dankbaar

Vorig jaar was mijn enige doel om de balans die ik toentertijd dacht gevonden te hebben goed te kunnen onderhouden voor 2018 (lees hier de blog van 2017). Helaas was dit echter niet het geval. Dit jaar werd voor mij het jaar van diepe dalen en maar een paar pieken. Er was bijna geen inbetween. Het voelde enorm alsof ik in een achtbaan zat. Dit was absoluut niet mijn beste jaar, ik verloor mezelf, heb bepaalde dingen of mensen die mij dierbaar zijn moeten loslaten en kwam mezelf weer keihard tegen in het duister, maar verder was het wel het jaar waar ik veel over mezelf heb geleerd en waarbij ik eindelijk wist wat ik wil gaan doen carrière gewijs. Ik heb deze blog ingedeeld in 5 categorieën: carrière, travel, body, mind en love. Ik neem je mee door mijn 2018 via deze onderwerpen.

Carrière

Het jaar begon al vrij onzeker, ik wist niet of het contract van het bedrijf waar ik nog werkte werd verlengd tot een vast contract. Ik heb die drie maanden van onzekerheid keihard gewerkt en ik was weer eindelijk helemaal full time gaan werken (als je de blog van 2017 heb gelezen snap je waarom), vooral om mezelf te bewijzen dat ik het nog kon. Ik ging zelfs naar een coaching/psycholoog die mij mentaal weer kon steunen voor mijn werk. Helaas waren die die drie maanden hard werken niet genoeg, ze hadden mij “niet nodig” oftewel “je hebt een ziekte, dus we willen niet meer geld aan je besteden” en ergens maar goed ook dat ik daar niet kon blijven. Ik heb eindelijk aan mezelf kunnen toegeven dat full time werken niet voor mij is weggelegd vanwege mijn gezondheid. Daarnaast kreeg ik de tijd om te denken wat ik nou echt wilde. Ik begon in eerste instantie wel gelijk met solliciteren, voordat ik echt nadacht over wat ik wilde met mijn leven qua carrière.

 

Ik was nog geen paar weken werkeloos en ik vond al vrij snel een nieuwe baan. Een baan waar ik iets minder kon werken en veel meer zou verdienen dan het bedrijf waar ik weg moest. Ik verbaasde mezelf met mijn sollicitatie skills, ik had veel meer zelfvertrouwen en kon makkelijker praten over wat ik allemaal goed kon. Ik merkte dat ik gewild was op de arbeidsmarkt en dat gaf een extra zelfvertrouwen boost. Nog een pluspuntje was dat ik pas een maand later kon beginnen bij mijn huidige baan, waardoor ik eigenlijk een soort vakantie had. In deze periode kwam erachter wat ik echt wilde gaan doen qua carrière. Mijn droomcarrière is niet gericht op mijn huidige werk in de logistiek. De logistieke sector vind ik prima om in te werken om geld te verdienen waarmee ik rond kan komen, maar ik zie mezelf er geen carrière in maken.

Dankzij de eerste clarity call die ik had met Marloes van Goals on Heels, werd mijn droom al wat meer duidelijker. Nu ik haar programma Project Dromenvanger op mijn eigen tempo volg, krijg ik er steeds meer zelfvertrouwen in dat ik het kan waarmaken. Het is overduidelijk dat ik iets voor mezelf wil beginnen waarmee ik mijn passie voor schilderen verder kan ontwikkelen en eindelijk het werkgeluk kan ervaren (hoe lastig zelf ondernemen gaat worden, maar dat is de uitdaging).
Het nieuwe jaar 2019 op het gebied van carrière, wordt voor mij het jaar waarin ik mijn droom echt ga waarmaken. Ik ga een webshop ontwikkelen waarin ik mijn schilderkunsten kan gaan verkopen. Maar ik neem er wel de tijd voor. Ik wil het namelijk allemaal goed geregeld hebben, zodat het echt een eigen onderneming kan gaan worden. Een onderneming die ik later kan uitbreiden als het verkopen van mijn kunstwerken een succes wordt.

 

Travel

Ik heb dit jaar geen verre reizen kunnen maken, maar wel 2 supergave city trips (waarvan 1 nog een keer in dezelfde maand). De eerste citytrip was naar Kopenhagen in Denemarken. Kopenhagen heeft mijn hart gestolen, wat een prachtige stad, fantastische mensen (ik zag overal een Thor in de mensen, Denen hebben best wel die stoere Scandinavische schoonheid wat ik aantrekkelijk vind) en een interessante geschiedenis. Ik heb mijn zus overal mee naar toe gesleept tot we bijna onze voeten kapot hebben gelopen, maar wat hadden we een mooie city trip gemaakt! Ik heb er zelfs travel blogs over geschreven en travel vlogs van gemaakt (vindt hier de Kopenhagen blogs+vlogs: 1, 2, 3 en 4).

Een maand later gingen wij naar Londen voor het Demi Lovato concert en de Harry Potter Studio’s. Helaas werd het eerste van de twee grote activiteiten waarvoor we naar Londen gingen afgelast, maar het tweede was echt overwhelming en fan-tas-tisch. Ik heb er geen woorden voor. Alle emoties die ik heb voor de Harry Potter wereld waarmee ik was opgegroeid kwamen naar boven terwijl wij door die studio’s liepen. Verder hebben wij ook nog heel veel andere mooie plaatsen gezien in Londen die we nog niet hadden gezien (daarnaast hadden we ook even lekker geshopt). Het concert van Demi Lovato werd dus helaas een uur voor start afgelast, omdat Demi Lovato zo ziek was dat ze niet meer kon zingen die avond. Het concert werd twee weken opgeschoven en je mocht je ticket die je al had gewoon gebruiken voor op de nieuwe datum. Het was even balen, maar we hadden in plaats van het concert een mooie wandeling gemaakt langs het water bij Westminster en aan de overkant bij The London Eye.

Natuurlijk wilde ik nog heel graag naar het concert van Demi, alleen zou het nu weer extra geld kosten om er naartoe te gaan. Na wat getwijfel zijn we uiteindelijk toch nog een keer gegaan en toen hebben we nog meer leuke plekjes in Londen ontdekt! Het blijft een stad naar mijn hart. Het Britse accent, cultuur en geschiedenis boeit mij nog altijd het meest van alle plaatsen op de wereld. Dus volgend jaar hoop ik eindelijk naar Schotland te kunnen gaan, die staat namelijk al heel lang op nummer 1 op mijn lijst van landen die ik wil bezoeken.

Body

Mijn darmen zijn gelukkig dit jaar goed rustig gebleven (lees hier alles over mijn darmziekte). Helaas ging het met mijn huid een stuk minder goed. Normaal heb ik nooit echt heftige huidproblemen. Dit jaar werd ik plotseling allergisch voor de medicatie die ik kreeg voor mijn darmen en daarnaast bleek ik ook uit het niets allergisch te zijn voor bepaalde stofjes wat in verzorgingsproducten wordt gebruikt (lees hier meer over). Ik heb een paar weken met een rood opgeblazen eczeem hoofd rondgelopen. Dat was echt niet fijn, maar gelukkig was dat weer snel onder controle na wat onderzoekjes en zalfjes. Nu let ik heel goed op de verzorgingsproducten die ik koop!

 

Ondertussen kreeg ik een nieuwe medicatie voor mijn darmen: de humira. Deze moet ik dan om de 2 weken bij mezelf prikken met een prikpen. Dat vond ik toch echt wel even spannend en eng. Bij de vorige moest ik om de 6-7 weken naar de dagbehandeling van het ziekenhuis om ongeveer een halve middag aan het infuus te zitten. Daar hoefde ik niet in mezelf te prikken. Ik vond het jammer dat ik allergisch werd voor de medicatie (naast de plotselinge huidklachten, kreeg ik het ook ontzettend benauwd van het infuus). Dus ik ben wel blij dat de nieuwe medicatie voor mijn darmziekte prima werkt voor mijn darmen. Enige minpuntje is dat ik ook bij deze medicatie een allergische reactie krijg op de huid wanneer ik net heb geprikt , De prikplek wordt dan 1 grote jeukende schijf wat pas na 3-4 dagen wegtrekt. Ik heb daarvoor wel een zalf meegekregen, dus het is gelukkig eenvoudig te behandelen.

Verder is dit jaar mijn weerstand niet zo stabiel. Door mijn mentale toestand (daar straks meer over), heb ik meer moeite om te gaan sporten en voel ik mij minder energiek. Ik ben het hele jaar constant moe geweest, maar ik heb nu wél heel goed heb geleerd om te luisteren naar mijn lichaam. Het is oké om soms gewoon even niks te doen. Een strak lichaam hoeft niet meer voor mij, als deze maar gezond en fit blijft, dan is het genoeg. Ik heb geleerd om gewoon tevreden te zijn met mijn lijf hoe die nu is en ik heb geleerd hoe ik echt kan genieten van mezelf. Ik hoop dat deze mindset wat mijn lichaam betreft gewoon zo blijft (lees ook mijn blog over body positivity).

 

Mind

Het moeilijkste onderwerp van dit jaar, maar het onderwerp waar ik het meest over heb gepost. Het onderwerp waarin heel veel van jullie herkenning vonden of het gewoon fijn vonden dat ik het in alle eerlijkheid deel. Dat ik niet alleen mooie dingen laat zien van het leven, maar ook de minder mooie. Het opschrijven en delen wat er door mijn hoofd gaat is voor mij een fijne uitlaatklep. Dit jaar was niet makkelijk als het om mijn mindset en emoties gaat. Ik zit in een emotionele rollercoaster. Een aantal grote heftige situaties en gebeurtenissen hebben de stemmingswisselingen die ik al had enorm versterkt, waardoor ik per dag niet weet of ik in een goede bui zit of in een slechte. Soms veranderd mijn stemming in 1 dag. Halverwege het jaar kwam dan ook uiteindelijk de breakdown, waarin ik het liefste mijn leven wilde beëindigden, maar dit niet durfde, waardoor ik alleen met sterke duistere gedachtes rondliep.

 

Ik zocht vrijwel direct naar hulp, maar dit keer wilde ik echt een goede diagnose. Ik wist dat er echt iets niet goed was met mij. Als ik elk jaar terug moet komen naar een psycholoog, omdat dit soort momenten steeds terugkomen, dan moet er iets meer gaande zijn, dan alleen een terugkerende depressie. Na een lange wachttijd voor een intake gesprek bij Yulius, met gelukkig een fijne overbrugging met de praktijkondersteuner bij de huisartsenpraktijk, had ik eindelijk een intake gesprek. Het was een opluchting om eindelijk aan iemand alles in details te kunnen vertellen wat er door mijn hoofd gaat en vooral een fijn gevoel dat er echt naar mijn hulpkreet geluisterd wordt.

Ik heb een hele fijne psycholoog die paar weken terug eindelijk een voorlopige diagnose gaf: ik heb borderline en een vermijdend persoonlijkheidsstoornis (daarover kan je hier meer lezen). We hebben besloten om het ook officieel te onderzoeken door middel van een vragenlijst waarop zij op de vragen waar ik ja heb geantwoord, doorgrondig nog meer vragen ging stellen. Het was intens en heftig, maar ik kon overal eerlijk antwoord op geven. Ze heeft alle antwoorden “scores” geven en uitgezocht of haar voorlopige diagnose “klopt” (we waren uit gegaan van wel, maar we deden het gewoon even volgens het boekje).

 

De officiële diagnose heb ik inmiddels gehad. Ik zit kennelijk op het randje van borderline en ook op het randje van vermijdend persoonlijkheidsstoornis. “Officieel” gezien heb ik het net niet, omdat ik maar 4 kenmerken van Borderline echt heb, terwijl ze het pas bij 5 kenmerken officieel maken. Mijn psycholoog vond eigenlijk dat ze het niet zouden moeten meten met het aantal kenmerken waaraan je moet voldoen om die “officiële” stempel te krijgen, maar op schaal. Aangezien ik echt op het randje van borderline zit, noemen we het alsnog borderline, maar in lichte vorm.  Ze heeft een behandelplan aangeboden:een VERS training. Een wat vraag je dan? Een Vaardigheidstraining Emotie Regulatie Stoornis. In wijze leer je beter met je emoties om te gaan, zodat je break downs kan voorkomen en beter kan omgaan met je emoties. Het is wel een groepstherapie, maar het is bewezen dat dit vaak het beste helpt, aangezien je heel veel herkenning bij elkaar vind, maar elkaar ook ander inzicht geeft. Hoe spannend dat ook is, ik vind het een goed plan en kijk er naar uit. Het begint pas in maart / april en dan zou het een half jaar duren. Volgend jaar wordt denk ik wel een pittig jaar waarin ik hard aan mezelf moet gaan werken. Maar ik geloof wel dat er veel goeds vanuit gaat komen en dat mijn mindset weer een stuk sterker wordt.

 

Love

Liefde had ik dit jaar enorm op een laag pitje gehouden (lees hier over mijn irritaties als single), dit vooral omdat ik het niet het belangrijkste aspect vind in mijn leven (nog steeds niet). Ik heb het prima in mijn eentje en ik heb ook niemand nodig. Ik heb hele fijne goede vrienden en vriendinnen (zowel die ik jaren ken en de nieuwe vrienden die ik dit jaar heb mogen leren kennen), een familie die altijd achter mij staat, dus in principe ontvang ik liefde genoeg en daar ben ik enorm dankbaar voor.

 

Wat ik persoonlijk vervelend vind, is dat er al een aantal maanden een soort biologisch klokje is, wat iets harder is gaan tikken. En nee, het zijn niet de eierstokken die keihard beginnen te rammelen 😉. Het is vooral het sterke gevoel van het willen vinden van een persoon om je leven mee te delen. Ik vind het vervelend en lastig, vanwege de situatie waar mij nu bevind met hoe ik moet omgaan met mijn persoonlijkheidsstoornis. Natuurlijk heb ik in 2 jaar tijd genoeg zelfliefde ontwikkelt, daar ben ik echt blij mee. Ik weet wat mij Nydia maakt, ik weet wat mij blij maakt of hoe ik mezelf kan oppeppen op mindere dagen, ik raap mezelf op wanneer ik iets te hard val, ik herken mijn emoties en gevoelens zo goed, ik weet hoe ik mezelf kan verwennen en pleasen. Allemaal heel fijn, alleen zo lastig als de stemmingswisselingen van mijn stoornis komen opdagen.

Ik heb letterlijk een haat- en liefde verhouding met mezelf, mede door die stemmingswisselingen. Ik vind het daarom ook enorm lastig om iemand echt binnen te laten in mijn hart en ziel. Als ik zelf al niet weet hoe ik met mijn stemmingswisselingen moet omgaan, hoe kan een ander dat dan wel? Daarnaast ben ik in juni ook eindelijk officieel uit de kast gekomen wat betreft mijn seksualiteit (lees er hier meer over). Door weinig of haast geen ervaring, maakt dit deel van mij wat ik graag verder wil ontdekken, het ook allemaal niet makkelijk op. Dat gebied is nog te nieuw en te spannend voor mij. Voorlopig houd ik de liefde nog steeds even op een laag pitje, hoe graag ik het ook weer wil vinden. Eerst nog verder aan mezelf en mijn dromen werken. Als het mijn tijd is om liefde te vinden dan komt dat wel op mijn pad.

 

Thank you, Hello 2019

Ondanks dat dit niet mijn beste jaar was, ben ik enorm dankbaar voor elke les die ik heb mogen leren dit jaar. Ben ik dankbaar voor mijn creatieve talent, die bewijst dat hoe meer ik mijn eigen kunnen geloof en hoe meer passie en focus ik erin gooi, hoe meer ik groei in techniek, proces en eindresultaat. Ik laat mij verrassen wat volgend jaar mij zal brengen. Ik kijk er in ieder geval weer naar uit en ik hoop op een beter en mooier jaar!

 

Tot slot wil ik jullie als lezers en volgers enorm bedanken voor de fijne interacties. Jullie betrokkenheid, steun en enthousiasme hebben mij geraakt en doen geloven in mijn dromen en mezelf, ondanks de slechte dagen. Dit geldt ook voor de mensen die dichtbij mij staan die mij gesteund hebben door de hevige vuren en stormen die door mijn hoofd razen.

Alleen maar liefde en dankbaarheid voor jullie allemaal ❤️ .
Ik wens jullie allemaal een hele fijne jaarwisseling ❤️  en een mooie 2019.
|| Hoe was jouw 2018? ||

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.